Czarno-białe zdjęcie mężczyzny i dwóch kobiet w teatrze Lakewood Players, pozujących do powieszenia plakatu zapowiadającego nadchodzący spektakl. Historyczne zdjęcie z Lakewood w stanie Waszyngton.

Historia i ochrona zabytków Lakewood

Lakewood ma bogatą historię. Przeczytaj o niej i dlaczego warto ją zachować tutaj.

Aby dowiedzieć się więcej na temat współczesnego Lakewood, odwiedź naszą stronę O Lakewood.

Historia Lakewood
Ochrona zabytków
Zabytki Lakewood
Powiązane dokumenty

Historia Lakewood

Lakewood początkowo nazywano Prerią – obszarem o powierzchni około 20 mil kwadratowych, usianym małymi jeziorami i sporadycznymi skupiskami dębów Garry. Indianie Steilacoom i Nisqually wykorzystywali Prerię jako łatwo dostępne źródło pożywienia i organizowali spotkania przed przybyciem białych myśliwych, traperów i osadników.

Ten bujny preriowy teren, położony w połowie drogi między rzeką Kolumbia a Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej, został wybrany przez Brytyjczyków w 1833 roku na lokalizację Fortu Nisqually, jednego z punktów handlu futrami należących do Kompanii Zatoki Hudsona (HBC). Spór o granicę między Anglią a Stanami Zjednoczonymi ostatecznie zakończył się na 49. równoleżniku w 1846 roku. Wraz ze spadkiem handlu futrami i narastającymi prześladowaniami ze strony amerykańskich osadników, Fort Nisqually został ostatecznie zamknięty w 1869 roku, a Stany Zjednoczone zapłaciły HBC 460 000 dolarów za jego teren.

Osadnicy zaczęli uprawiać ziemię na prerii. Jedno z tych gospodarstw, w miejscu obecnego Szpitala Stanowego Western, zostało wydzierżawione przez armię amerykańską w 1849 roku, aby służyć jako posterunek wojskowy po ataku Indian na Fort Nisqually. Nowy fort, zwany Fort Steilacoom, służył do tłumienia powstań Indian. Osadnicy z tak odległych miejsc, jak dolina Puyallup, korzystali z fortu jako schronienia przed niebezpieczeństwem. Powstania Indian trwały na ziemi, którą uważali za swoją, ale rząd USA dzierżawił ją Kompanii Zatoki Hudsona za 50 dolarów miesięcznie. Wódz plemienia Nisqually, Leschi, stał się tragicznym męczennikiem, gdy został fałszywie oskarżony o morderstwo w wyniku jednego z takich powstań. Został powieszony 18 lutego 1858 roku w gaju dębowym w pobliżu obecnego centrum handlowego Oakbrook.

W tym czasie Andrew Byrd zbudował pierwszy młyn zbożowy (1850), tartak (1852) i młyn zbożowy (1855) na obszarze znanym obecnie jako estuarium Chambers Creek na północnym krańcu jeziora Steilacoom. Imigranci zaczęli przybywać krytymi wozami przez przełęcz Naches w 1853 roku, po tym jak Waszyngton stał się Terytorium.

W 1855 roku Byrd School, pierwszy budynek szkolny zbudowany na północ od rzeki Kolumbia, pierwotnie wzniesiony na miejscu szkoły Park Lodge, został przeniesiony na zachód od posiadłości Flett Dairy. Jednym z pierwszych domów zbudowanych z bali, a nie z ram, był dom Boatman/Ainsworth, który do dziś stoi jako najstarszy dom w Lakewood przy 112. ulicy naprzeciwko liceum Clover Park.

W Forcie Steilacoom służyło wielu poruczników i kapitanów armii, którzy zyskali sławę podczas wojny secesyjnej – generał George B. McClellan, generał Konfederacji George E. Pickett, generał Unii Philip H. Sheridan i generał Unii U.S. Grant, który później został prezydentem.

McClellan został wybrany w marcu 1853 roku do nadzorowania badań geodezyjnych w celu ustalenia lokalizacji zachodniej stacji końcowej długo oczekiwanej linii Northern Pacific Railway. Jednak interwencja wojny secesyjnej opóźniła budowę drogi aż do lat 1870. XIX wieku. Wiele małych społeczności w Puget Sound rywalizowało o miano zachodniej stacji końcowej. Wybór Tacomy ogłoszono 14 lipca 1873 roku, co zapoczątkowało pasjonujące wydarzenie rozgrywające się na prerii w pobliżu jeziora Gravelly.

Gdy we wrześniu 1873 roku kolej dotarła na odległość kilku mil od Tacomy, panika finansowa doprowadziła do bankructwa jej finansistów. Z powodu niepewności co do wypłacalności kolei i zaległości w wypłatach, ekipa budowlana, złożona głównie z zahartowanych byłych górników z pól złota Cariboo w Kolumbii Brytyjskiej, odmówiła pracy; ustawili barykady w Clover Creek, stacji nazywanej wówczas Skookumville. W scenariuszu, który idealnie pasował do trzymających w napięciu filmów z ery Clarka Gable'a i Spencera Tracy'ego, inżynier Edward Slade „Skookum” Smith przekonał ekipy, że tory muszą dotrzeć do zachodniego końca w czasie wyznaczonym przez rząd USA. Przyszłość Puget Sound spoczywała w ich rękach! Ostatni gwóźdź wbito o godzinie 15:00 16 grudnia 1873 roku. Pierwszy pociąg dotarł do umówionego miejsca na uroczystość zaledwie 24 godziny przed wygaśnięciem umowy.

Pod koniec XIX wieku preria zaczęła zanikać. Budowano domy i drogi, a wzdłuż nich ciągnęły się linie energetyczne. Obficie rosnąca jodła daglezji, której Indianie już nie wypalali, wymknęła się spod kontroli. Ziemia wyrwana Indianom przez Brytyjczyków, a następnie Stany Zjednoczone, stała się 42. Deklaracją Stanową Unii w 1889 roku. Indianie i osadnicy uczyli się współżyć, organizując czasem wspólne uroczystości latem na naturalnych terenach piknikowych prerii. Zawody w jeździe konnej często towarzyszyły tradycyjnemu pieczeniu łososia.

Wiele okazałych rezydencji powstało na posiadłościach wzdłuż brzegów okolicznych jezior, a najbardziej imponującym z nich był Thornewood, wzniesiony nad jeziorem American Lake w latach 1909-1911. Dwór Thorne, obecnie przekształcony w spektakularny pensjonat, był niegdyś uważany za jedną z najpiękniejszych posiadłości i ogrodów w kraju i na początku XX wieku często przyciągał znamienite osobistości. Innym spektakularnym domem i ogrodem z tamtej epoki są urokliwe Lakewold Gardens i Wagner Home przy Gravelly Lake Drive. W szalonych latach dwudziestych XX wieku letni mieszkańcy zaczęli rozbudowywać swoje domki nad jeziorem, przekształcając je w całoroczne domy.

Klub golfowy Tacoma Country and Golf Club został założony w 1894 roku, aby jeszcze bardziej przyciągnąć bogatych i sławnych. Był to pierwszy klub golfowy na zachód od Missisipi, oferujący transport tramwajowy z Tacomy na plac zabaw na prerii. Pawilon Oakes nad jeziorem Steilacoom został otwarty w 1923 roku i oferował możliwość pływania łódką, kąpieli i pikników. W 1938 roku Norton Clapp przekształcił go w lodowisko Lakewood Ice Arena. 10 października 1948 roku lodowisko kupił Lakewood Figure Skating Club. W czerwcu 1955 roku w ośmiu pokazach „The Ice Capers” wzięło udział 175 osób. Dach zawalił się w październiku 1982 roku, a budynek wkrótce został zburzony, aby wybudować apartamenty nad jeziorem.

Tor wyścigowy Tacoma Speedway (czasami nazywany Pacific Speedway lub Tacoma-Pacific Speedway) był drewnianym torem wyścigowym o długości około 3.2 km (w przybliżeniu) przeznaczonym do wyścigów samochodowych. Działał w latach 1914–1922. Tor okrążał otwarte prerie i przyciągał takie gwiazdy motoryzacji, jak Barney Oldfield, Louis Chevrolet i Eddie Rickenbacker. Po podpaleniu, które zniszczyło drewniane trybuny wzdłuż Steilacoom Boulevard w 1920 roku, obiekt został odbudowany, ale zbankrutował, a wyścigi zakończyły się dwa lata później. W tym miejscu, podczas II wojny światowej, mieściło się lotnisko, a następnie skład zaopatrzenia marynarki wojennej. Obecnie na jego terenie znajduje się kampus Clover Park Technical College i sąsiednie obiekty komercyjne w Lakewood.

Samoloty odkryły, że wewnętrzne trawiaste tereny toru wyścigowego stanowią doskonałe lądowisko w latach po I wojnie światowej. Z czasem pas startowy został ulepszony, a w ramach lotniska Mueller-Harkins wybudowano hangary. Miasto Tacoma przez pewien czas wykorzystywało pas startowy jako bazę komercyjną, a aż do II wojny światowej odbywały się tam krajowe pokazy lotnicze.

Obecność wojska powróciła, gdy w 1904 roku na prerii rozpoczęły się manewry. Uznano, że jest to doskonałe miejsce, spełniające wszystkie wymagania nowej placówki, i w 1917 roku na ziemi przekazanej rządowi przez mieszkańców hrabstwa Pierce zbudowano Camp Lewis. McChord Field, obecnie znana jako Baza Sił Powietrznych McChord, powstała na bazie dawnego County Air Field w 1938 roku. Oba obiekty nadal odgrywają ważną rolę w tym regionie.

Lakewood zaczęło nabierać własnej tożsamości w latach 1930. i 1940. XX wieku. Wraz z ustąpieniem Wielkiego Kryzysu nastąpił gwałtowny rozwój biznesu. W 1937 roku Norton Clapp zbudował pierwszą część Lakewood Colonial Center, jednego z pierwszych podmiejskich centrów handlowych w kraju. Pozostała część budynku została ukończona w 1951 roku, a budynek wschodni po drugiej stronie ulicy – ​​w 1955 roku.

W 1942 r. utworzono okręg straży pożarnej, a w 1943 r. okręg wodny. W latach 1939–1949 liczba ludności Lakes District wzrosła z 3,000 do 17,000.

Dekadę później, w 1958 roku, na miejscu dawnej Visitation Villa, katolickiej szkoły dla dziewcząt i ośrodka rekolekcyjnego, wybudowano centrum handlowe Villa Plaza. Villa Plaza została później odnowiona i przekształcona w Lakewood Mall, a następnie rozbudowana i zmodernizowana do obecnego Lakewood Towne Center. W 1960 roku, na miejscu kolejnego małego pasa startowego, wybudowano Thunderbird Center, obecnie Oakbrook Shopping Center.

Wraz z rozwojem obszaru dodawano inne udogodnienia. Szpital Ogólny Lakewood, otwarty przy 100. Ulicy w 1961 roku, został zburzony i zastąpiony przez Szpital św. Klary w 1990 roku przy Bridgeport Way. Biblioteka Pamięci Flory B. Tenzler (obecnie część Systemu Bibliotek Hrabstwa Pierce) została zbudowana w 1963 roku. Jako projekt społeczny, jest nadal wspierana przez prywatną grupę obywateli. Clover Park Vocational Technical Institute rozwinął się jako uzupełnienie Clover Park High School w zakresie szkoleń z produkcji wojennej podczas II wojny światowej. W 1967 roku dołączył do Systemu Szkół Wyższych i został przemianowany na Clover Park Technical College. Fort Steilacoom Community College, założony w witrynie sklepu spożywczego przy Bridgeport Way w 1967 roku (znany wówczas jako Albertson's U), przeniósł się do przenośnej siedziby w obecnej lokalizacji przy Farwest Drive w 1970 roku. Jego podwoje otwarto jako Fort Steilacoom Community College w 1974 roku, a następnie zmieniono na Pierce College w 1986 roku.

W marcu 1995 roku mieszkańcy Lakewood zagłosowali za uzyskaniem praw miejskich, uzyskując 60% głosów. We wrześniu siedmiu członków Rady Miasta zostało wybranych do utworzenia pierwszego rządu miasta. William Harrison został wybrany przez Radę Miasta na pierwszego burmistrza Lakewood, a Claudia Thomas na zastępcę burmistrza. Pozostali członkowie Rady Miasta, którzy pierwotnie pełnili funkcję radnych, to: Ann Kirk Davis, Colleen Henry, Jose Palmas, Douglas Richardson i Sherri Thomas. Lakewood oficjalnie uzyskało prawa miejskie 28 lutego 1996 roku, stając się siódmym co do wielkości miastem w stanie i drugim co do wielkości w hrabstwie Pierce.

W 1998 roku powstało Lakewood Historical Society, którego celem jest uchwycenie licznych historii tej bogatej historii i zachowanie ich dla przyszłych pokoleń. W październiku 2006 roku w historycznym Lakewood Colonial Center otwarto Muzeum Historyczne Lakewood, aby zachować tę historię.

Jeśli przyjrzysz się uważnie i wsłuchasz, dostrzeżesz liczne jeziora miasta, będziesz cieszyć się zacienionymi ulicami i poczujesz ożywienie, jakie panuje w Lakewood, gdy mieszkańcy wciąż wzbogacają jego ofertę. I być może, tylko być może, w ciepły letni wieczór usłyszysz echa radosnych obchodów Indian i pierwszych osadników obozujących na prerii.

Miasto Lakewood pragnie przekazać specjalne podziękowania Val Dumond, Becky Huber i Lakewood Historical Society za udostępnienie tych informacji; więcej informacji na temat Lakewood Historical Society można znaleźć na stronie www.lakewoodhistorical.org.

Ochrona zabytków

Proces rejestracji zabytków Lakewood

Rozdział 2.48 Kodeksu Miejskiego Lakewood reguluje wyznaczanie zabytków. Zasób historyczny może zostać uznany za zabytek Lakewood, jeśli ma ponad 50 lat lub, w przypadku obszaru zabytkowego, zawiera zasoby, które mają ponad 50 lat i charakteryzują się integralnością lokalizacji, projektu, otoczenia, materiałów, wykonania, atmosfery i powiązania, a także:

1. Jest związany z wydarzeniami, które wniosły znaczący wkład w szerokie wzorce historii kraju, stanu lub lokalnej; lub

2. Jest związany z życiem osób znaczących w historii kraju, państwa lub lokalnej; lub

3. Ucieleśnia charakterystyczne cechy typu, okresu, stylu lub metody projektowania lub budowy albo stanowi znaczącą i odróżniającą się całość, której elementy mogą nie wyróżniać się indywidualnie; lub

4. dostarczył lub może dostarczyć informacji ważnych z punktu widzenia prehistorii lub historii; lub

5. Jest to wybitne dzieło projektanta lub budowniczego, który wniósł znaczący wkład w sztukę

Poprzednie projekty ochrony zabytków:

  • Historyczne znaki uliczne: Miasto z radością oferuje naszym gościom i mieszkańcom nową możliwość wzięcia udziału w historia w skrócieW 2020 roku miasto Lakewood zainstalowało 73 historyczne tablice uliczne na 8 ulicach. Ulice te zostały wybrane przez Radę Doradczą ds. Zabytków i Dziedzictwa ze względu na ich znaczenie historyczne dla naszego miasta i regionu. Projekt został sfinansowany z grantu na ochronę zabytków, otrzymanego w 2019 roku przez hrabstwo Pierce. Mapę historycznych ulic można wyświetlić, klikając w tym miejscu.
  • Badanie rozpoznawcze dzielnicy Oak Park. W 2018 roku miasto Lakewood otrzymało certyfikowany grant samorządowy (CLG) od Departamentu Archeologii i Ochrony Zabytków (DAHP) na przeprowadzenie badania rozpoznawczego dzielnicy Oak Park. Badanie zostało ukończone w pierwszym kwartale 2019 roku. Pełny raport można wyświetlić, klikając w tym miejscu.
Zabytki Lakewood w Waszyngtonie (WHR) i Krajowy Rejestr Miejsc Historycznych (NR)

W mieście Lakewood właściciele nieruchomości mogą ubiegać się o kilka rodzajów wpisów historycznych: miejskie , stanowe i krajowe . Ulga w podatku od nieruchomości jest potencjalnie dostępna dla właścicieli nieruchomości, którzy zainwestują znaczne środki w naprawę i renowację wskazanego zabytku Lakewood. Program Specjalnego Podatku od Wyceny Stanu Waszyngton zapewnia obniżkę podatku od nieruchomości na okres dziesięciu lat. Ponadto, historycznie odpowiednia renowacja nieruchomości wpisanych do Krajowego Rejestru Zabytków może kwalifikować właściciela do jednorazowej federalnej ulgi podatkowej w wysokości 20% kosztów renowacji.

Zabytki społeczności Lakewood

Zabytki społeczności mają charakter honorowy i nie podlegają przeglądowi projektu, ani nie kwalifikują się do ulg podatkowych. Zasób historyczny może zostać uznany za zabytek społeczności, ponieważ stanowi łatwo rozpoznawalny element wizualny dzielnicy lub miasta i przyczynia się do wyjątkowego charakteru lub tożsamości danej dzielnicy lub miasta, lub ze względu na związek z ważnymi wydarzeniami historycznymi lub tematami historycznymi, związek z ważnymi lub wybitnymi osobistościami w społeczności lub hrabstwie, lub ze względu na uznanie lokalnych mieszkańców za znaczący wkład w rozwój dzielnicy lub społeczności. Ulepszenie lub teren kwalifikujący się do oznaczenia wyłącznie na podstawie spełnienia kryteriów określonych w LMC 2.48.040 zostanie uznany za zabytek społeczności.

  • Boatman-Ainsworth House 6000 112th ST SW
  • Dom Hopkinsa 7520 North ST SW
  • Lakewold Gardens 12317 Gravelly Lake DR SW
  • Rhodesleigh Carriage House 10914 Greendale DR SW
  • Dom Chaunceya Griggsa 6816 79th ST W
  • Cole/Smith House 11012 Interlakken DR SW
  • Stary Cmentarz Osadników 83d AV i Washington Blvd
  • Klub myśliwski Woodbrook 6206 150th St SW

Powiązane dokumenty